Feyenoord overklast in Barcelona: een pijnlijke start in de Champions League

Het vervelendste aan deze ochtend is niet eens de uitslag. Het is de herinnering aan hoe weinig Feyenoord over de wedstrijd te zeggen had. Al in de 3e minuut scoorde Raphinha op aangeven van Lamine Yamal, en daarmee begon een achtervolging waarin we nauwelijks dichterbij kwamen. Ik wil best kunnen genieten van een sterke tegenstander, maar liever niet terwijl mijn eigen club vrijwel voortdurend moet ondergaan. Barcelona bepaalde het ritme; Feyenoord kwam er niet aan toe zelf de wedstrijd een andere richting te geven.

Met 28,4 procent balbezit wordt duidelijk hoe beperkt die zeggenschap was. Natuurlijk zegt balbezit niet alles, maar hier onderstreept het precies wat deze avond ontbrak: controle. Dan kijk ik nadrukkelijk naar Watanabe en Read. Zij kennen Feyenoord, hebben hun basisplaats en mogen niet langs dezelfde meetlat als een nieuwkomer. Dat betekent niet dat iedere tegentreffer hun persoonlijke fout was. Wel dat je van hen mag verlangen dat ze de ploeg helpen overeind te blijven wanneer de tegenstander zoveel sterker blijkt. Hun ervaring moet juist op zulke avonden zichtbaar verschil maken.

“Wie de ploeg draagt, moet ook aanspreekbaar zijn wanneer zij door de knieën gaat.”

Diezelfde verantwoordelijkheid ligt bij Valente en Hadj Moussa zodra Feyenoord zelf iets met de bal moet doen. Slechts 2 schoten op doel zijn een magere opbrengst voor een ploeg die al vroeg iets moest herstellen. Ook zij konden het collectief onvoldoende uit de verdrukking helpen. Dat benoemen is geen afrekening, maar erkennen welke positie ze binnen deze selectie hebben. Wie de ploeg draagt, moet ook aanspreekbaar zijn wanneer zij door de knieën gaat. Van vertrouwde basisspelers verwacht ik meer dan van jongens die hun plek en hun medespelers nog leren kennen.

Daarom voelt het me te gemakkelijk om de aandacht vooral op Ernst te richten, zoals in de media kritiek op hem klonk. Zijn 4 reddingen maken hem niet automatisch vrij van kritiek, maar horen wel bij een eerlijk oordeel over zijn avond. Hij stond achter een ploeg die Barcelona nauwelijks kon afremmen. Ook Vanhoutte verdient een beoordeling met oog voor gewenning, al is zijn gele kaart een concreet verbeterpunt: in een wedstrijd waarin je al zo weinig grip hebt, beperk je daarmee je eigen speelruimte. Begrip voor een nieuwkomer hoeft scherpte niet uit te sluiten.

Bij Ferri bleef ik hangen aan zijn afgekeurde doelpunt. Geen reden om te doen alsof Feyenoord daarmee alsnog dichtbij een resultaat was gekomen, wel een moment waarop er even iets anders mogelijk leek dan achteruitkijken. Voor een nieuwe spits is zoiets ook onderdeel van een moeilijke kennismaking. De invallers wil ik evenmin opzadelen met de opdracht een al verloren wedstrijd eigenhandig te repareren. Targhaline, Van Persie en Van den Elshout stapten in een ploeg die de wedstrijd niet beheerste. Dat Barcelona bleef domineren, maakt hun invalbeurten niet vanzelf mislukt.

Steijn en Borges gaven die beperkte opdracht wél een tastbaar antwoord. In de 82e minuut leverde Borges de assist en scoorde Steijn. Ik merkte dat die treffer me toch iets deed, zonder dat de nederlaag er minder zwaar van werd. Daarna volgde nog de kopbal van Gabriel Jesus; ook dat hoort bij het verhaal. Maar de bijdrage van onze invallers blijft staan. Daar zit iets bruikbaars voor het vervolg: spelers die vanaf de bank nog invloed hebben. Feyenoord heeft veel te verbeteren, vooral bij de vertrouwde krachten. Mijn vertrouwen zit niet in het ontkennen daarvan, maar in de overtuiging dat aanspreken en steunen bij elkaar horen.