Feyenoord verspeelt 2-0 voorsprong in eigen Kuip, geeft de controle na rust volledig uit handen

Vanochtend denk ik niet als eerste aan de gelijkmaker, maar aan de kopbal van Ayase Ueda in de 38e minuut. Aan de bijdrage van Anis Hadj Moussa, aan een aanval die een overtuigende helft onderstreepte. Dat is misschien mijn rood-witte afwijking: eerst willen vasthouden wat goed was. Toch maakt juist die herinnering dit gelijkspel zo vervelend. Feyenoord had iets opgebouwd dat het na rust niet wist te beschermen. Niet omdat Go Ahead Eagles geen antwoord mocht hebben, maar omdat ons antwoord op hun opleving vrijwel helemaal uitbleef.

Ueda had daarvoor Gjivai Zechiël al aan de openingstreffer geholpen. Daarmee deed de spits wat je van een dragende speler verlangt: verschil maken. Hadj Moussa leverde met zijn aandeel bij de kopbal eveneens iets tastbaars. En Zechiël gaf zijn goede werk een beloning. Voor iemand die in deze spelersgroep als nieuw geldt, is dat een bemoedigend begin. Zijn eerdere onbenutte mogelijkheden horen ook bij het verhaal, maar ik zie liever iemand die blijft opduiken dan iemand die na een mislukte poging uit de wedstrijd verdwijnt. Hier zit iets om verder op te bouwen.

“Wie de voorsprong bouwt, moet hem ook bewonen.”

De waarschuwing was er ondertussen wel geweest, met de bal van Yassir Rahmouni tegen de lat. Het overwicht betekende dus niet dat Feyenoord onaantastbaar was. Toen Sören Tengstedt in de 63e minuut scoorde, werd dat onderscheid pijnlijk duidelijk. Vanaf daar verlang ik meer van de vertrouwde krachten. Luciano Valente moet als gevestigde basisspeler helpen om het middenveld weer grip te geven; dat lukte onvoldoende. Ook van Tsuyoshi Watanabe en Givairo Read mag je tot hun vertrek meer defensief houvast verwachten. Ervaring moet juist waarde krijgen wanneer een tegenstander voelt dat er iets te halen valt.

Dat maakt hun wissels nog niet tot bewijs van persoonlijk falen. Wat na hun vertrek gebeurde, kun je hun niet alsnog aanrekenen. Thijs Kraaijeveld, Gonçalo Borges en Jordan Lotomba kregen bovendien een ploeg te helpen waarin de onrust al zat. Ze brachten geen zichtbare ommekeer, maar zonder aanwijsbare beslissende fout past geen zwaar individueel vonnis. Hetzelfde geldt voor Sem Steijn en de laat gebrachte Shaqueel Van Persie. In de media klinkt discussie over die beperkte speeltijd; mijn bezwaar zit eerder bij het geheel. De ingrepen herstelden de samenhang niet, terwijl juist daaraan behoefte was.

De kopbal van Stefan Ingi Sigurdarson in de 80e minuut kwam niet zonder verdere waarschuwingen. Go Ahead Eagles had aangedrongen en via Giovanni van Zwam ook de paal geraakt. Zelfs na de gelijkmaker was Feyenoord niet veilig: Tjark Ernst moest redden en Mathis Suray trof nog de lat. Dat maakt het moeilijk om dit uitsluitend als pech of gemiste kansen te beschrijven. Ernst verdient als nieuwkomer krediet voor zijn reddingen. Voor nieuwelingen als Mika Mármol en Charles Vanhoutte blijft gezamenlijk controle houden een leerpunt, met ruimte voor gewenning. Van de gevestigde spelers verwacht ik daarin nadrukkelijk de leiding.

Wat blijft, is dus geen waardeloze middag, maar een onvoltooide prestatie. De aansluiting tussen Zechiël, Ueda en Hadj Moussa leverde genoeg op om vertrouwen uit te halen. Alleen mag dat vertrouwen geen excuus worden om het verval na rust zachter te beschrijven. Wie de voorsprong bouwt, moet hem ook bewonen. Daarvoor hoeft Feyenoord niet ineens zonder fouten te voetballen; het moet leren elkaar terug te vinden zodra de wedstrijd ongemakkelijk wordt. Ik wil die goede helft onthouden. Juist daarom leg ik de lat voor wat daarna kwam hoger.