Feyenoord overtuigend in Leeuwarden, maar laat in tweede helft de teugels vieren

Ik wil vanochtend graag beginnen bij het voetbal, bij de voldoening van een ruime uitzege. Toch blijven de berichten over het vuurwerkincident en gewonde supporters aan die blijdschap trekken. Over de precieze toedracht ga ik zonder verdere informatie niet speculeren. Dat supporters gewond raken, verdraagt zich simpelweg niet met wat een voetbalmiddag hoort te zijn. Een rood-wit hart betekent ook dat je daar niet aan voorbijgaat zodra je ploeg gewonnen heeft. De overwinning verdient waardering, maar hoeft niet alles wat eromheen gebeurde uit beeld te drukken.

Wat het voetbal betreft, was het begin minder vanzelfsprekend dan de ruime zege achteraf doet vermoeden. Cambuur had aanvankelijk het initiatief en kreeg kansen. Juist daarom blijft het schot van Gjivai Zechiël in de 17e minuut bij me hangen: rechts, van buiten het strafschopgebied, en ineens kreeg de middag een andere richting. Daarna nam Feyenoord de wedstrijd over. Dat is het mooie aan zijn bijdrage: hij profiteerde niet alleen van een ploeg die al draaide, hij hielp haar op gang. Voor een nieuwkomer is dat een bijzonder bemoedigend begin.

“Ruim winnen is mooi; leren om ruim te blijven winnen is de volgende stap.”

Vervolgens kwam er iets los waar ik als supporter graag naar kijk: aanvallende bedoelingen die ook daadwerkelijk doelpunten opleveren. Luciano Valente scoorde met Gaoussou Diarra als aangever, Thijs Jansen hielp Feyenoord met een eigen doelpunt en Ayase Ueda benutte vlak voor rust zijn strafschop. De zeven schoten op doel voor de pauze onderstrepen dat Feyenoord zijn overwicht niet vrijblijvend hield. Valente en Ueda leverden daarmee wat je van dragende spelers verlangt. Hun ervaring moet zichtbaar worden in beslissende bijdragen, niet alleen in vertrouwde namen op het wedstrijdformulier. Hier stond tegenover die verwachting ook resultaat.

Des te jammerder dat Feyenoord na rust slordiger werd. Bij Anis Hadj Moussa bleef bovendien de gele kaart in de 66e minuut wegens een slechte overtreding staan als een onnodig minpunt. Van hem mag de lat hoger liggen: als dragende speler moet je juist helpen voorkomen dat een comfortabele wedstrijd rommelig wordt. Die verantwoordelijkheid rust ook op de andere vertrouwde basisspelers, onder wie Givairo Read. Niet omdat daarmee een individuele fout bij een tegengoal bewezen is, maar omdat controle bewaren óók een taak is van de spelers die deze ploeg behoren te dragen.

Na de wissels in de 67e minuut raakte Feyenoord nadrukkelijk de grip kwijt en kon Rafik El Arguioui Cambuur terugbrengen. Dat verband verdient aandacht, maar geen gemakzuchtig oordeel over iedere invaller. Oussama Targhaline, Nacho Ferri en Javi López kwamen in een ploeg die haar samenhang verloor; daarmee is nog niet vastgesteld wie persoonlijk tekortdeed. Zeker de nieuwelingen verdienen ruimte om te wennen. Het verbeterpunt is wel helder: veranderingen mogen niet zoveel houvast kosten. Invallers moeten aansluiting vinden, terwijl de spelers die blijven staan hen daarbij moeten helpen. Dat is een gezamenlijke opdracht, geen afrekening met de bank.

Hoe waardevol een invalbeurt kan zijn, liet Jordan Lotomba vervolgens zien als aangever bij Zechiëls doelpunt in de 83e minuut. Geen lange aanlooptijd, wel een directe bijdrage op het moment dat Feyenoord die goed kon gebruiken. Zechiël maakte daarmee af wat hij zelf begonnen was: de wedstrijd naar Feyenoord toe trekken. Daar zit voor mij de prettigste gedachte van deze ochtend. Er groeit iets, zonder dat het al af is. Ruim winnen is mooi; leren om ruim te blijven winnen is de volgende stap. Met die opdracht mag Feyenoord tevreden naar deze uitwedstrijd terugkijken.