Feyenoord Walst Over PEC Zwolle Heen Met Zeven Doelpunten

Er zijn ochtenden waarop ik vooral wil weten wie er scoorde, en ochtenden waarop ik de hele wedstrijd nog even bij me wil houden. Dit is zo’n ochtend van de laatste soort. Niet alleen vanwege de zeven Feyenoord-doelpunten in Zwolle, hoe heerlijk dat ook klinkt. Vooral omdat de ploeg bleef aanvallen toen de overwinning allang niet meer ter discussie stond. In de media klinkt bewondering, begrijpelijk genoeg. Zelf blijf ik hangen bij iets eenvoudigers: dit Feyenoord had alle aanleiding om tevreden te zijn, maar speelde verder alsof er nog iets te verdienen viel.

Daar zat vanaf het begin de overtuiging. Nog voordat Simon Graves in de 18e minuut zijn eigen doel trof, had Feyenoord het houtwerk geraakt en een doelpunt afgekeurd zien worden. Die openingstreffer kwam dus van een Zwolse voet, maar de aanloop ernaartoe was nadrukkelijk rood-wit. Ik vind dat een belangrijk verschil. Een eigen doelpunt kan een wedstrijd zomaar openbreken; hier bevestigde het vooral wat daarvoor al zichtbaar was. Feyenoord creëerde kansen en hield de druk erop. Het hoefde niet op een cadeau te wachten om gevaarlijk te worden.

“Het mooiste was niet dat Feyenoord zo ruim won, maar dat het niet klaar was toen het al gewonnen had.”

Bij Givairo Read leg ik de lat hoog. Hij kent de club, staat veelvuldig aan de aftrap en hoort inmiddels bij de spelers van wie je beslissende bijdragen mag verlangen. Met drie assists gaf hij daar een overtuigend antwoord op. Ferri, Zechiël en Zinhagel profiteerden van zijn voorbereidende werk. Ook Luciano Valente en Anis Hadj Moussa ontliepen hun verantwoordelijkheid niet: de aangever en de afmaker vonden elkaar, waarna Hadj Moussa later opnieuw scoorde. Juist de vertrouwde krachten moeten zo’n middag richting geven. Niet meeliften op het overwicht, maar het omzetten in doelpunten. Dat gebeurde.

Voor Nacho Ferri geldt een andere maatstaf. Een nieuwe spits mag nog zoeken naar zijn plek, naar de aansluiting met ploeggenoten en naar de regelmaat die we uiteindelijk verlangen. In Zwolle leverde hij ondertussen gewoon. Zijn treffer in de 49e minuut, kort na de Zwolse ingrepen tijdens de rust, maakte duidelijk dat Feyenoord zich niet liet afremmen. Ook Zechiël voegde een doelpunt toe. Zo krijgen spelers die hun plaats in deze ploeg nog aan het opbouwen zijn iets tastbaars mee. De volgende stap is die bijdrage blijven leveren wanneer een tegenstander minder ruimte voor herstel laat.

Het prettigste vervolg kwam misschien wel van de bank. Jivayno Zinhagel viel in en scoorde in de 69e minuut, opnieuw met Read als aangever. Veel directer kun je je beperkte speeltijd niet benutten. Voor Sem Steijn en Shaqueel Van Persie hoeft dezelfde invalbeurt niet langs de meetlat van een volledige wedstrijd. Zij kwamen in een duel dat al beslist was; het elftal bleef na de wissels scoren. Dat is een gunstige constatering, geen reden om iedere invaller afzonderlijk tot uitblinker uit te roepen. Zinhagel gaf zijn entree wel nadrukkelijk een eigen betekenis.

En achter al dat aanvallende plezier stond Tjark Ernst, die met drie reddingen ook zijn aandeel had. PEC kwam na rust nog tot mogelijkheden; dat hoeft tussen het juichen niet te verdwijnen. Van een dragende verdediger als Tsuyoshi Watanabe mogen we ook op zulke middagen concentratie blijven eisen, terwijl Ernst als nieuwkomer vertrouwen kan ontlenen aan zijn bijdrage. Een ruime voorsprong ontslaat niemand van zijn werk. Juist daarom bevalt deze overwinning me zo goed: voorin bleef Feyenoord toevoegen en achterin bleef de tegentreffer uit. Het mooiste was niet dat Feyenoord zo ruim won, maar dat het niet klaar was toen het al gewonnen had.