Feyenoord overklast FC Utrecht met klinkende 5-0 zege

Het fijne aan deze ochtend is dat ik niet hoef te zoeken naar iets om me aan vast te houden. Geen verzachtende omstandigheden, geen veelbelovende fase die een vervelende uitslag moet overstemmen. Feyenoord maakte vijf doelpunten tegen FC Utrecht en hield de tegenstander van scoren af. Toch zit mijn plezier niet uitsluitend in die ruime overwinning. Het zit in de manier waarop de ploeg zichzelf na de vroege voorsprong bleef bezighouden met aanvallen. De wedstrijd werd comfortabel, maar kennelijk niet vrijblijvend. Daar word ik als Feyenoorder minstens zo gelukkig van.

Bij Anis Hadj Moussa hoort inmiddels een stevige verwachting. Hij is geen nieuw gezicht dat nog voorzichtig zijn plek moet vinden, maar een dragende speler die wedstrijden richting moet geven. Gisteren deed hij precies dat. Met zijn linkerbeen opende hij vanaf de rechterkant van het strafschopgebied de score, na aangeven van Givairo Read. Later scoorde hij opnieuw. Die dubbele bijdrage was geen versiering van een gewonnen wedstrijd: hij hielp de overwinning vorm te geven. Ook Read leverde met zijn assist wat je van een vertrouwde basisspeler mag verlangen: invloed wanneer de wedstrijd nog openligt.

“Een ruime voorsprong zegt wat je hebt gedaan; blijven aanvallen zegt wat je nog wilt.”

Voor Nacho Ferri ligt de meetlat anders. Een nieuwe aanvaller moet verbindingen vinden, wennen aan zijn omgeving en ondertussen gewoon doelpunten maken. Dat laatste klinkt eenvoudiger dan het is. In de negende minuut rondde hij af op aangeven van Mika Mármol, eveneens nieuw. Juist zo’n samenwerking stemt me vrolijk: spelers die hun plek nog moeten verankeren, dragen al concreet bij. Ferri zag daarnaast pogingen gekeerd en geblokt worden. Niet alles leverde dus iets op, maar hij bleef gevaarlijk. Verder groeien moet vooral betekenen dat die betrokkenheid een vast onderdeel van zijn wedstrijden wordt.

Na rust benutte Luciano Valente zijn strafschop. Ook voor hem geldt de strengere beoordeling van een dragende kracht: aanwezig zijn is niet genoeg, je moet je verantwoordelijkheid omzetten in iets tastbaars. Dat deed hij vanaf de stip. Ondertussen vertellen de 23 schoten van Feyenoord waarom deze middag meer was dan een reeks geslaagde afrondingen. De ploeg bleef mogelijkheden zoeken. Ik hoef daar geen foutloze uitvoering van te maken om het te waarderen. Juist het voortzetten van de aanvallende intentie, met de overwinning binnen bereik, verdient aandacht.

Gaoussou Diarra gaf vervolgens een heerlijk bondig antwoord op de vraag wat een invaller nog kan toevoegen aan zo’n wedstrijd. Binnen drie minuten na zijn entree scoorde hij, na een snelle counter en een assist van Gjivai Zechiël. Veel tijd om invloed uit te oefenen had hij niet nodig. Zijn gele kaart blijft een kanttekening, net als die van mede-invaller Javi López; ook bij een ruime voorsprong telt discipline. Maar bij Diarra weegt vooral dat hij onmiddellijk iets toevoegde. Je kunt van een invaller moeilijk verlangen dat hij de hele wedstrijd draagt, wel dat hij zijn gelegenheid benut.

In de media klonk bewondering voor het overtuigende Feyenoord, maar werd ook naar een individuele dissonant gezocht. Zonder concrete onderbouwing ga ik daar geen naam bij raden. Deze ochtend verdient de gezamenlijke prestatie de ruimte. De vertrouwde krachten gaven richting, nieuwkomers leverden doelpunten en assists, en vanaf de bank kwam opnieuw gevaar. Dat maakt niet ineens iedereen onaantastbaar en bewijst evenmin dat iedere volgende tegenstander zo zal wijken. Het geeft wel vertrouwen in wat hier kan groeien. Een ruime voorsprong zegt wat je hebt gedaan; blijven aanvallen zegt wat je nog wilt.