Feyenoord overleeft doelpuntrijke thriller tegen Telstar met minimale marge

Vanochtend ben ik vooral blij dat we deze wedstrijd als winnaar mogen teruglezen. Dat maakt de ergernis niet kleiner, wel draaglijker. Toen Gaoussou Diarra al in de openingsminuut scoorde, leek Feyenoord zichzelf een heerlijke avond te bezorgen. Nacho Ferri kopte daarna de voorsprong verder open. Daar zat precies de belofte die je als supporter graag ziet: verschillende spelers die een wedstrijd naar zich toe kunnen trekken. Alleen bleek scoren iets anders dan beheersen. Wat zo prettig begon, werd een avond waarop iedere nieuwe voorsprong vooral de vraag opriep hoelang het deze keer rustig zou blijven.

Sem Steijn gaf het overtuigendste antwoord op de terugkerende dreiging. Hij scoorde tweemaal, eerst na betrokkenheid van Givairo Read en later vanaf de strafschopstip. Vooral zijn reactie op de aansluitingstreffer van Tyrone Owusu was waardevol: Feyenoord liet zich niet verlammen, maar sloeg terug. Dat verdient meer aandacht dan het soms krijgt in een wedstrijd vol onrust. In de media klonk ook verontwaardiging over de strafschop en de arbitrage. Zonder verdere informatie over die beslissing ga ik daar geen oordeel aan hangen. Steijn deed intussen wat binnen zijn invloed lag: de toegekende mogelijkheid benutten.

“De winst verdient een glimlach, de onrust een serieus gesprek.”

Maar tegenover die aanvallende daadkracht stonden uiteindelijk drie tegendoelpunten. Dan kijk ik nadrukkelijk naar de spelers die hier al langer rondlopen en doorgaans beginnen. Van Tsuyoshi Watanabe en Read mag je verlangen dat zij helpen voorkomen dat iedere tegentreffer de wedstrijd weer openbreekt. Reads bijdrage aan het doelpunt van Steijn telt, maar neemt die verantwoordelijkheid niet weg. Ook van Anis Hadj Moussa verwacht je als dragende kracht meer dan meedraaien in een grillige avond: juist dan moet ervaring helpen om de ploeg houvast te geven. Dat is geen toewijzing van individuele schuld, wel de lat die bij hun positie hoort.

Voor de nieuwkomers ligt die lat anders, zonder dat hij verdwijnt. Ferri heeft met zijn kopbal iets tastbaars bijgedragen; zijn gele kaart hoort óók bij de beoordeling. Charles Vanhoutte en Gjivai Zechiël werden eveneens opgeschreven. Met vier gele kaarten maakte Feyenoord het zichzelf bepaald niet eenvoudiger. Tegelijk bewijst een kaart alleen niet dat iemand voortdurend te laat kwam of uit frustratie handelde. Deze spelers moeten wennen aan elkaar en aan hun omgeving. Daar mag begrip voor zijn. Het verbeterpunt blijft duidelijk: een ploeg die haar voorsprong wil beschermen, heeft behoefte aan rust en duels zonder disciplinaire nasleep.

Na de komst van Oussama Targhaline en Javi López bleef die rust uit; in de 69e minuut kopte Noach Shenkman Telstar opnieuw dichterbij. Die volgorde is een feit, maar nog geen bewijs dat de invallers de oorzaak waren. Zij stapten in een wedstrijd die al veel eerder haar regelmaat kwijt was. López verdient kritiek op zijn late gele kaart, niet automatisch op alles wat na zijn entree misging. Ook Luciano Valente en Tobias van den Elshout beoordeel ik op hun beperkte speeltijd, niet op de verantwoordelijkheid die anderen vanaf de aftrap droegen. Het bleef overeind, zonder dat de onrust verdween.

Wat ik meeneem, is dus geen tevredenheid zonder voorwaarden. Wel vertrouwen dat er iets bruikbaars staat: doelpunten uit verschillende hoeken, een trefzekere Steijn en het vermogen om op tegenslag te reageren. Dat is geen geringe opbrengst. Nu moeten de vertrouwde gezichten helpen om van die aanvallende mogelijkheden een betrouwbaarder geheel te maken. Wie telkens opnieuw kan uitlopen, moet ook kunnen leren een wedstrijd minder kwetsbaar voort te zetten. De winst verdient een glimlach, de onrust een serieus gesprek. Vanochtend gun ik mezelf die glimlach. Maar ik hoop dat we binnenkort niet meer zoveel opluchting nodig hebben om blij te kunnen zijn.